Afvalrace

Welkom op mijn blog, waar ik zal proberen om de weg te beschrijven voor, tijdens en na operatie van een maagverkleining.

Bijeenkomst 17 april 2014

Het is iedere keer weer prettig, gezellig en fijn om de groep weer echt te zien en te spreken. Ook al mailen we vaker per week met elkaar, in het 'echie' is toch prettiger. Helaas konden er twee niet bij zijn deze keer wegens omstandigheden.

Op deze dag hebben we eerst een uur gehad met de diëtiste en hebben we gesproken over wat de gevolgen zijn van de operatie en wat van deze dingen we zelf doen en wat de operatie voor ons 'doet c.q heeft gedaan'. Het is en blijft uiteraard per persoon verschillend en hoeft ook niet persé bij iedereen hetzelfde te zijn, maar het zijn voorbeelden door en met elkaar gegeven.

Zelf: maken we bewuste en gezonde keuzes van producten; geeft zelfvertrouwen (of juist nog niet, zoals bij mij); regelmatiger eten; je krijgt meer aandacht van anderen omdat je afvalt (raar maar waar soms); langzamer eten. Combinatie van zelf en operatie: afvallen, waardoor je makkelijker kunt bewegen.

Operatie: je zit sneller vol; geen honger (geldt niet voor iedereen); smaak verandering; ontlasting is anders (maar alles tussen 1x per dag en 1x per week is wel normaal, mits niet wit, zwart of rood).

Opdracht voor volgende keer: Hoe houd ik de veranderingen vast en vol? En wat te doen aan oude gewoontes die er wellicht weer insluipen?

Psycholoog: We bespreken met elkaar en per persoon wat er al terecht is gekomen van onze ideeen en plannen die we zelf hebben opgeschreven m.b.t. het leefstijlplan. Heb je de zelf opgelegde doelen al behaald? Zit je er dichtbij of juist nog heel ver vandaan?

Voor mij geldt m.b.t. Eten: rustiger eten (lukt meestal wel), kleinere hapjes (lukt), geen maaltijden overslaan (doe ik vanwege het missen van een hongergevoel regelmatig), niet meer eten en drinken tegelijk (doe ik niet meer), gezonde keuzes maken (lukt meestal wel). Bewegen: meer bewegen (doe ik) trappen lopen (gaat goed), zelf dingen doen (doe ik). Psychisch: durven nee te zeggen en emotie eten (blijft aandachtspunt). Pijn hebben als je 1 hap te veel neemt is niet prettig en toch hoop ik stiekem dat dat zo blijft, zodat je niet toch te ver gaat, maar daar moet ik dus aan werken, want ik moet zelf stop zeggen en niet mijn overgebleven maag. Een heftig punt. Psychisch zit ik ook helemaal niet lekker in mijn vel en ga na overleg met de huisarts nu op zoek naar een psycholoog die mij daar weer kan helpen. Wow wat een veranderingen weer na zo'n turbulent jaar. Ik moet weer zelf controle ontwikkelen. Bij het NOK is die intensieve begeleiding van een professional niet mogelijk, je kunt uiteraard dingen bespreken in de groep, of eens een enkele keer een op een met, maar er is geen tijd voor intensievere begeleiding. Dat is wel een minder (zwakker) punt van de organisatie vind ik zelf.

Volgende keer gaan we het hebben over: cognitieve therapie, waarbij je je gedachten kunt sturen.

Bewegingsdeskundige: Ons motto is minder praten en meer bewegen. We doen een basismeeting aan de hand van een aantal oefeningen die we op papier krijgen voor buik/rug, been/bil, schouder/borst, bil, schouder, buik/taille, triceps en lage rug. Het thema is grenzen bepalen en eventueel verleggen. Speel je op safe, stop je snel of zoek je je grenzen op? Luister naar je lichaam. Vorige keer hebben we per persoon een doel gesteld wat je nog extra kunt of wilt doen en wanneer je dat doel al hebt behaald kun je een volgend doel bedenken. Mijn doel was naast het sporten ook 1x per week zelf te gaan fietsen en dat doel heb ik al bereikt, dus nu weer een extra doel bedenken.

De uren zijn weer voorbij gevlogen, time flies ........ Over 3 weken mogen we weer. 

 

Bijeenkomst 27 maart 2014

Vandaag eindelijk weer het traject opgepakt maanden na operatie. We hebben natuurlijk in die tussentijd wel weegmoment en controle gehad, chatsessies en 2x open sessie met diëtiste, maar niet echt groepssessies. Het was heerlijk om iedereen weer echt te zien en te spreken. Wat zien die anderen er al anders uit zeg. Smalle(re) bekkies en omvang. Tegen mij werd het ook wel gezegd, maar ik zie het zelf niet. Ik zie en merk wel wat ik meer kan en doe, qua uithoudingsvermogen e.d. Ik kan ook weer gewoon een trap oplopen zonder hijgend boven te komen etc. een stuk lopen of fietsen, dat gaat allemaal weer en/of makkelijker dan voorheen. Pas ook heel bloedbeeld laten prikken en dat zag er ook allemaal goed uit, alleen wat betreft wat vitamines erg op de ondergrens, dus daar moet z.s.m. iets aan gedaan worden, om te proberen te voorkomen dat dat verkeerd gaat. Dus vitamine D en B12 en ijzer moet extra ingenomen gaan worden d.m.v. multivitamines waar ik dan hopelijk wel tegen kan zonder kotsmisselijk te worden.

Nog steeds ervaar ik redelijk goede en slechte dagen, dagen waarop je je zo moe en ellendig voelt, en misselijk bent bij alles wat je drinkt en eet en dagen waarop je denkt dat je de hele wereld aan kunt. De weg naar vandaag is niet gemakkelijk geweest voor al met het eten, weinig smaakte, veel te zuur, te zout, zacht, hard, te vet en ga zo maar door. Met het gevolg dat eten niet meer zo belangrijk is (heb ook totaal geen honger gevoel). De simpele dingen zoals brood, water en melk bevallen niet of niet goed meer. Het gaat er moeilijk in en komt er heel makkelijk weer uit, niet prettig dus. Het blijft dus een hele puzzel om uit te zoeken wat kan ik verdragen en hoe krijg ik toch de juiste voedingsstoffen binnen. Dat is nog een heel leerproces waar ik zeker nog heel veel te leren heb. Een cracker met lekker beleg is nu soms al een luxe. Ik probeer wel bewuster lekker te eten en niet even een pakje open te maken, die paar hapjes die ik eet, moeten dan wel ook lekker zijn.

We hebben geen dieet, je mag eten wat je wilt, maar je moet wel steeds proberen de juiste keuzes te maken. Waar ben je langer mee verzadigd? Waar zitten de langzame koolhydraten in? Nog een lange weg te gaan.

Vooral de psychische kant is wel een groot aspect, waarom zie ik mezelf niet zoals andere mensen dat wellicht zien? Waarmee sus je nu je toestand als je niet lekker in je vel zit etc. Eten is niet meer je vriend namelijk. Je zelfbeeld is echt anders en vertekend. Wel verlost van de meeste kwaaltjes of in ieder geval hard bezig om er van af te komen. Alles heeft nog zo zijn tijd nodig, maar ik doe mijn best.

Ondanks mijn slechte start roei ik met de riemen die ik heb en probeer ik er voor te gaan. regelmatig kom je jezelf tegen en bots je ook wel eens tegen een muur op van onbegrip door mensen die er echt geen idee van hebben wat ze aanrichten met hun opmerkingen en waardoor je je toch weer waardeloos voelt.

Vandaag hadden wij weer gesprekken met een bewegingsdeskundige (helaas weer een nieuwe) en hebben we besproken op welke trede we zelf denken dat we nu zitten qua bewegen tussen 0 en 8. Zelf heb ik aangegeven op 3 te staan en dan kijken wat je nu allemaal doet en kunt en welke kleine doelen je jezelf wilt stellen om verder op die trap te klimmen tot je einddoel. Mijn korte termijn doel is om voorlopig 1x per week extra te gaan fietsen. Wel in de buurt, gewoon in het dorp, niet op van die lange eindeloze stukken route waar je geen eind in zicht hebt.

Daarna hebben we persoonlijke gesprekken gehad met de nurse practitioner over de uitslagen van het bloed, meten en wegen. Vandaag precies 39 kilo minder en 30 cm in omvang, ben er nog lang niet, maar ja de cijfers liegen niet zullen we maar denken.

Vervolgens nog een uurtje sparren met de diëtiste over allerlei vragen die we hadden m.b.t. trek in zoet, welke multivitamines te gebruiken etc. Volgende keer is het onderwerp: Wat is er veranderd na mijn operatie?

En zo vloog de tijd weer om en was het weer tijd om huiswaarts te gaan. XX

8 maart 2014

Hallo, Het is wel weer een tijdje geleden dat ik zin had om wat te schrijven, maar nu wil ik toch wel weer even wat kwijt voor mezelf. Inmiddels een jaar verder in vergelijk met m'n allerlaagste punt tot nu toe. Wat een jaar achter de rug zeg, een tijd waarin ik er bijna niet meer was geweest, een tijd waarin ik vanuit een heel diep dal weer omhoog aan het krabbelen ben. Heel veel verschillende dagen, van niks tot iets, iedere dag is weer anders. Er zijn goede, minder goede, slechte en hele slechte dagen en je weet van te voren niet welke dag het nu weer gaat worden. Het is allemaal best heftig wat er met je lichaam en geest gebeurd ook na zo'n operatie. Hoe reageert je omgevind daarop en hoe reageer je zelf daarop naar je omgeving toe? Mijn emoties kan ik niet meer afreageren met eten en/of drinken. Maar ook het gemis aan bepaalde voedingsstoffen kunnen invloed hebben op je lichaam en geest. Daarnaast verlies ik met m'n kilo's ook mijn schild welke ik al die jaren heb opgebouwd. Nu wordt alles langzaam aan weer afgebouwd en komen er weer dingen naar boven, waarvan je eigenlijk liever had gewild dat die verborgen zouden blijven. Tjonge wat kan het leven toch moeilijk en ingewikkeld zijn, en soms moeilijk om grip op te krijgen. Met alles wat je eet, met ieder hapje weet je niet of het goed gaat, of je misselijk wordt, of je moet spugen, of je last krijgt van je darmen etc. Met iedere hap ben je bewust en onbewust bezig, een hele rare happening. Vanmorgen een afspraak gemaakt om met gezellig met zusje en gezin ergens te gaan brunchen met de Pasen, maar dan trek je ook weer de stoute schoenen aan om te vragen of je a.j.b. voor een kinderprijs mag komen eten, want je eten tenslotte nog minder dan een kind. Als je in totaal een half broodje op eet ben je al spekkoper en daar wil je dan eigenlijk toch niet de hoofdprijs voor betalen. Misschien vinden sommige mensen dat wel raar, maar ga jij bij de bakker meer als € 20 betalen voor 1 broodje? Ik denk het toch niet, maar je moet wel steeds met de billen bloot, en uitleg geven aan vreemden. Het is niet dat ik me er voor schaam, maar het is wel confronterend. Emoties blijven daarbij een hele grote rol spelen. Inmiddels is er 36.9 kg af, maar waar eigenlijk? Ik merk wel dat kleding wat ruimer gaat zitten en de winst in het gemakkelijker bewegen, lopen, sporten maar geestelijk? Misschien moet ik toch maar een brilletje aanschaffen. Aan de ene kant kan eten me moenteel niets meer schelen, ik kan zelfs een hele dag zonder, zonder dat ik daar last van heb, ik heb namelijk totaal geen hongergevoel, maar je weet dat je moet eten. Daarom probeer ik die dingen te koken die ik ook lekker vind, je doet er moeite voor en denkt dan jammie lekker en als je dan na 5 (baby)hapjes al weer vol zit, dan is dat waardeloos. Maar ja, we gaan gewoon maar verder en wat vandaag goed valt, kan morgen zomaar weer anders zijn. Heel wisselend dus. We gaan nu ook de CPAP (slaapapneu) aanpassen en minderen, dat vergt wel weer wat tijd, maar uiteindelijk is het natuurlijk de bedoeling om daar ook vanaf te komen. En zo zetten we steeds weer kleine stapjes zo mogelijk in de goede richting. Ik hou jullie op de hoogte. XX 

Het nieuwe jaar (13 januari 2014)

Wat mij betreft kon het jaar 2013 niet snel genoeg voorbij zijn. Wat een jaar zeg, een jaar vol herinneringen, maar zeker niet de beste uit mijn leven. Heel veel meegemaakt zelf en als gezin heeft dat ook diepe sporen achtergelaten. Dagelijks vraag ik mij af of dit nu een goede zet is geweest. Deze stap was lijkt voor sommigen een logisch gevolg van veel ellende, maar zelf kan ik er nog maar gedeeltelijk blij mee zijn en twijfel ik regelmatig of dit nu echt de enige manier is geweest. Qua gezondheid heb ik er zeker al wel baat bij, dus dat is uiteraard zeer positief, maar toch...... Eigenlijk is het gewoon niet goed uit te leggen, dit is typisch een geval van: je moet het zelf ondervinden om echt te snappen wat het is en wat de consequenties zijn. Klinkt het negatief? Dat is zeker niet zo bedoeld, maar valt het mee? Nee, het valt zeker niet mee. Heb ik veel pech? Ja, dat heb ik dan ook nog eens. Ben ik daar de enige in? Nee, zeker niet! Er zijn ook zeker mensen die er redelijk fluitend door heen gaan, maar daarentegen zijn er zeker ook genoeg bij wie dat niet het geval is. Kun je het zien als opnieuw 'geboren' worden? Ja eigenlijk ook wel. Alles wat je tot nu toe wist en dacht te weten over eten en drinken, en/of wat je met de bekende 'paplepel' is ingegoten, moet je weer vergeten en helemaal van nul af aan beginnen met opnieuw leren eten en drinken. Is het eten nog leuk? Vond je eten als kind/baby leuk? Geen idee, maar iedere dag moet je bewust bezig zijn met het eten. Iedere dag weer afwachten, wat verdraagt je lichaam nog wel en wat niet (meer). Wat je vandaag kunt verdragen, kan morgen zo maar weer anders zijn. Je zou toch denken wat je lust, dat lust je. Maar helaas is dat in het geheel niet meer waar (bij mij in ieder geval niet, bij iedereen is dat dus weer anders). Was je een echte melkliefhebber en nam je gewoon genoeg melkproducten tot je, zoals ik, dan is het heel vreemd om te ervaren dat dit nu totaal niet meer het geval is. En zo is het met veel meer eten en drinken het geval. Gewoon water valt zwaar op de maag. Het sociale aspect waarmee je bent opgegroeid dat zegt dat eten zo gezellig is en behoort te zijn, nou helaas is dat gevoel er momenteel helemaal niet meer. Hopelijk komt dat weer terug, maar het kan ook heel goed dat het voorgoed is verdwenen. Heeft het geheel ook positieve kanten? Vast wel, alleen zijn die nog niet zo makkelijk te zien en te herkennen. Gezondheidswinst is natuurlijk een belangrijke reden om deze zware ingreep te hebben laten verrichten. Ik merk zeker al wel dat ik veel meer lucht heb en normaal gesproken wel meer energie.

Stiekem had ik gehoopt op een goed begin van 2014, maar helaas heb ik momenteel weer een ontsteking aan mijn maag en moet ik weer de nodige rust houden, zitten e.d. is zeer pijnlijk. Rust houden is dus weer een must, alsof ik al veel anders doe? Sporten staat nu weer even op een laag pitje, maar wel blijven bewegen natuurlijk. Medicijnen zoals antibiotica geven ze nu liever niet, want dat heeft weer veel invloed op de darmen die ook al van slag zijn, dus proberen we het lichaam het zelf op te laten lossen. Van het begin af aan van de operatie heb ik last van mijn maag en/of de darmen, misselijkheid en diarree. Niet altijd alles tegelijk, niet (meer) constant maar toch wel zo vaak en regelmatig dat het mijn dagelijkse leven enorm bepaald en negatief beinvloed. Ik die nooit problemen had gehad met mijn maag. Gelukkig zijn er wel al de nodige kilo's af, maar de manier waarop is toch niet waarvoor ik getekend heb. Hopelijk zal het toch allemaal wel de komende tijd overgaan en ten positieve keren. Geduld is en blijft een schone zaak. Afwachten dus maar weer. XX

Met kleine stapjes voorwaarts (19 december 2013)

Daar ben ik dan weer. Eindelijk weer eens zin (want tijd had ik wel genoeg) om mijn blog bij te werken. Tjonge, jonge, ik krijg het weer niet cadeau. Wat is dat toch altijd, waarom kan het nou nooit eens volgens het boekje gaan? Al die weken in overleg met huisarts, chirurg, NOK etc. aan het kijken hoe we voorwaarts kunnen gaan, i.p.v. stilstaan en achteruitgang. Kijken of het medicijnen zijn die de misselijkheid in stand houden, het eten, het drinken, mijn lijf, mijn 'nieuwe' maag? Het kan van alles zijn en je moet het maar uitvinden. Wat je vandaag kunt eten, kan morgen zo maar anders zijn. Melkproducten vallen totaal niet goed, terwijl je toch veel eiwitten binnen moet krijgen op een dag. Van tevoren is het soms zo gemakkelijk om te denken, prima toch dat moet kunnen met een melk 'aholic' zoals ik was, maar helaas de werkelijkheid na operatie is heel anders. Die grote vitaminepillen (zelfs klein gemaakt helpt niet) worden niet verdragen. Het kauwen van de voor sommige snoepjes van Calcium zijn niet te pruimen en veroorzaken alleen maar misselijkheid met alle gevolgen van dien. Van de medicijnen voor diabetes ben ik in ieder geval af, dat gaat allemaal prima tot nu toe en hopelijk blijft dat uiteraard zo. De misselijkheid, de soort van hik, het geeuwen van misselijkheid, de pijn wanneer je iets te veel of te snel eet of drinkt komt opzetten voor je er erg in hebt. Het eten en drinken gaat inmiddels gelukkig met kleine stapjes vooruit. 's-Morgens een boterham (zonder korstjes), 's-middags een cracker en 's-avonds ca. 5 hapjes avondeten en dan tussendoor nog een stukje fruit en dan hebben we het wel gehad. Het gekke is wel om te ervaren dat je totaal geen honger of trek hebt. Je kunt dus eigenlijk gevoelsmatig gerust zonder eten de dag door komen. Er is geen maag die je terugfluit en zegt hallo ik lust wel wat. Dat lijkt natuurlijk leuk, maar dat is tegelijkertijd ook een grote valkuil. Het eten smaakt op de een of andere manier ook anders en dus kijk je er anders tegenaan. Wat wel zo is, is dat je bewuster je eten uitzoekt, als je toch maar zo weinig kunt eten dan moet het wel extra lekker zijn. Geen soep meer uit blik, maar zelfgemaakt. Ook is je vlees het belangrijkste van de maaltijd en de groenten komen alles laatste aan de beurt, want die 'goede' vitamines welke je van jongs af aan hebt geleerd dat die het belangrijkste zijn, zijn dat ineens niet meer. De vitamines worden namelijk niet tot nauwelijks meer opgenomen en verdwijnen ongedaner zaken zo weer uit het lichaam. De omgekeerde wereld. In het ziekenhuis was o.a. een ct-scan gemaakt om te kijken of alles na de operatie goed zat en daarbij is niets bijzonders gevonden. Alleen hebben ze een paar weken later mij gebeld, ik was toen al 2 weken thuis en de arts belde zelf. Ik dacht eerst nog wat aardig dat de arts vraagt hoe het nu met me gaat en met de misselijkheid, maar al gauw bleek dat ze ergens anders voor belde. Ze hadden namelijk met de ct-scan per ongeluk ook gezien dat er een vlekje op mijn lever zit. Whoooo, dat is even schrikken! Moet ik me nu zorgen maken vraag ik aan de arts en daar kon ze geen antwoord opgeven, het kon alle kanten opgaan, zowel goed als fout. Op 5 december (een andere surprise dan ik op gehoopt had) hadden ze een afspraak gemaakt voor een echo, maar daar kon geen duidelijke conclusie uit getrokken worden. Dus werd er weer een afspraak gemaakt voor een uitgebreide ct-scan maar dan echt gericht op de lever. Weer 2 weken onzekerheid. Vandaag konden we eindelijk terugkomen voor de uitslag, ik was de hele ochtend kotsmisselijk maar nu van de zenuwen. Gelukkig kregen we goed nieuws en blijkt het een goedaardig iets te zijn. Wat het precies is, is moeilijk te zeggen, daarvoor zouden ze dan een punctie moeten doen, maar gezien de mogelijke complicaties die je daarbij kunt oplopen raden ze dat af. De arts was 100% zeker dat het goedaardig is en daar vertrouwen we dan maar op. Nog meer mogelijke complicaties staan niet op mijn wensenlijst. De komende feestdagen zullen ook een uitdaging zijn. Hoe gaat dat als iedereen lekker zit te smullen? Pas had ik een feestje van mijn zusje waarbij een buffet was, en ik? Met 1 klein balletje gehakt, 2 schijfjes aardappel en een klein stukje soort draadjes vlees zit ik dan mudvol, terwijl iedereen meerdere keren een bord vol schept. Een hele rare gewaarwording. Wil ik dat ook? Misschien niet, maar het feit dat het ook nooit meer mogelijk is, is toch heel vreemd. Dat kun je je ook niet voorstellen als je dat zelf niet serieus ervaart. Het is niet hetzelfde als alleen maar tegen jezelf zeggen dat je niet te veel moet eten. Er gebeurt namelijk niets met je als je dat toch doet, behalve dat je dan je broek op de 'vreethaak' zet en moet uitbuiken. Maar bij mensen zoals ik die geopereerd zijn is dat een heel ander verhaal. Iedereen bedankt voor alle steun en interesse, berichtjes, telefoontjes, kaarten, bloemen etc. Zonder steun van de mensen om je heen is het extra zwaar, ook al moet je dit toch alleen doen. Het jaar 2013 kan wat ons betreft niet snel genoeg voorbij gaan. Voor ons gaat dit jaar in de boeken als een dieptepunt. Dat 2014 een mooier jaar mag worden voor onszelf en iedereen om ons heen. Dikke kus aan iedereen. XXX

Eindelijk weer thuis (4 november 2013)

Op maandag 28 oktober jl. ben ik weer met spoed via de poli chirurgie en de SEH opgenomen. Aangezien 's-zondags thuis de sonde weer verstopt was geraakt en verwijderd op de SEH, moest ik op maandag terugkomen op de poli van een van de chirurgen. Begin van de avond lag ik dus weer op mijn vertrouwde afdeling. Dinsdags hebben ze weer via een gastroscopie een nieuwe sonde aangebracht en kreeg ik zo weer de voeding toegediend en het vocht via het infuus. Op donderdagavond mocht ik eigenlijk weer naar huis met de sonde en werd dus alles tijdelijk afgekoppeld, het infuus was verwijderd, de sonde moest alleen nog even worden doorgespoeld, maar helaas dat lukte niet. Met man en macht is men bezig geweest om de sonde door te spoelen, maar alleen ikzelf en mijn bed werd nat van al het water, maar door de sonde heen ho maar. Gevolg: niet naar huis dus. Weer een nieuw infuus prikken en maar weer wachten tot de andere ochtend. Hoeveel pech kun je hebben? Door al het getrek, proberen te spoelen etc. was de sonde er al voor een heel groot deel uitgekomen en even later bij het opstaan verloor ik ook het laatste stukje en waren we weer terug bij af. Op vrijdagochtend hebben ze op de afdeling tot 2x toe geprobeerd om opnieuw een sonde aan te brengen (details zal ik u verder besparen), maar helaas zonder succes. Mijn maag wilde het niet accepteren en ik dacht dat ik stikte, ik snap nu wel dat dit beter onder een roesje gedaan kan worden, dat is wel prettiger voor de patient. 's-Middags stond er nog een CT-scan gepland, ook fijn als je al zo misselijk bent en nagenoeg niets kunt binnenhouden, want dan moet je nog even van te voren ruim een liter aan contrastvloeistof naar binnen werken. Ik kwam met veel moeite aan nog geen 2 bekertjes. Tijdens de scan spuiten ze dan nog een bepaalde vloeistof via het infuus naar binnen en dat deed wel even behoorlijk pijn omdat ik, slechts een klein infuusnaaldje in mijn hand had. Maar goed aan alle ellende kwam weer een einde en kon men toch wel de scan maken. Moe van alles van die dag kwam ik weer terug op de afdeling en lieten ze me even met rust zodat ik even kon slapen. Maar een poosje later werd ik toch weer wakker gemaakt omdat nog weer een andere dokter toch nog een keer wilde proberen om een sonde aan te brengen. Maar ook deze keer mislukte dit helaas. Dus voorlasnog alleen verder met vocht inbrengen via het infuus en daarnaast zelf drinken. Er werd besloten om het weekend even aan te kijken hoe het zou gaan en dan maandag even eventueel een soort voeding via het infuus te gaan geven. Inmiddels ben ik dan wel de nodige kilo's afgevallen, maar dat zal voornamelijk spierverlies zijn wat je tegelijktertijd weer erg slap maakt. Op zaterdagmiddag zat ik zoals iedere dag te praten met een verpleegkundige over het wanhopige gevoel waarom ik nou niets kon binnenhouden van al dat vloeibare etc. en toen zei ze tegen mij wil je niet gewoon eens een stukje brood proberen met kaas ofzo en ik wilde dat wel. Wonder boven wonder bleef de halve boterham er ook in. Wel nog steeds een misselijk gevoel, maar het bleef wel zitten. Ik blij, de verpleging blij, iedereen blij. Maandag weer de knoop doorgehakt en 's-avonds mocht ik dan gelukkig weer naar huis, in de hoop dat ik het vanaf nu allemaal zelf binnenkrijg en houd. Na 3 opnames van in totaal 16 dagen ziekenhuis eindelijk weer bij mijn gezin en in mijn eigen huis. De misselijkheid is helaas nog steeds aanwezig, en het weinige wat ik eet en drink blijft er vooralsnog wel in. Het is nog steeds een gezoek en gepuzzel naar wat smaakt en wat blijft binnen. Je zou zeggen je bent niet aan je smaak geopereerd, maar hoe kan het dan dat veel van wat je voorheen lekker vond, nu totaal niet smaakt en/of waarvan je maag zegt: doe maar niet? Zit er eindelijk iets in, dan ben ik constant bezig met de hik, misselijk gevoel en de hoop dat alles erin blijft. In overleg met de dietiste van het NOK krijg ik nog een recept voor speciale voedingsdrankjes op basis van sap, om toch nog wat goede voeding binnen te krijgen, de eiwitpoeder en de multivitaminen krijg ik er niet in, laat staan dat ik het kan binnen houden. Het is nog een heel gevecht en hopelijk ga ik deze wedstrijd winnen. XX

Opnieuw in het ziekenhuis

Na twee dagen in het Antoniushove ZKH is Astrid vorige week overgeplaatst naar het Westeinde ZKH waar een gastroscopisch onderzoek is uitgevoerd en een sonde is geplaatst voor de voeding. Op vrijdag weer naar huis met een heleboel apparatuur en instructies voor de voeding. Van het begin af aan loopt de sonde al moeilijk en zondag zit hij helemaal verstopt en wordt hij op de SEH verwijderd. Vandaag weer opgenomen op de verpleegafdeling met een infuus en waarschijnlijk wordt er morgen weer een gestroscopisch onderzoek uitgevoerd.
Ik hoop dat we de volgende keer wat beter nieuws kunnen melden.
Groeten, John

 

 

weer terug naar het ziekenhuis

Hallo allemaal,

Astrid was de afgelopen dag erg misselijk en heeft veel te weinig drinken en voeding binnengekregen. Vandaag naar de SEH waar met een infuus vocht heeft toegediend gekregen. Ze hier wel een klein beetje van opgeknapt maar heeft nog steeds bijna niets gegeten. Ze is weer naar de verpleegafdeling en hopen dat het de komende dagen beter gaat.

Groeten, John

Een week na operatie (18 oktober 2013)

Lieve allemaal, Hier zit ik dan weer een week na operatie, voel me als een natte vaatdoek, nog aardig wat pijn, veel misselijk, nog weinig trek in eten en drinken, maar ik doe mijn best en ik ben er nog. Tjonge wat was ik zenuwachtig en wat zag ik als een K2 tegen deze operatie op zeg! We moesten om 10:00 uur in het ziekenhuis zijn en daar werd dan eerst een kort gesprek gevoerd met een verpleegkundige en kreeg ik mijn bed toegewezen. Ze kwamen al gelijk bloedprikken en proberen een infuus aan te leggen. Prikken ging nog wel, na een enkele poging maar het infuus moest men toch staken. Daarna kwam een arts dit proberen, maar helaas weer zonder resultaat. Nog niets echt gebeurd en toch al behoorlijk blauw geprikt. Vervolgens is het afwachten tot je aan de beurt bent en lieten ze de klus voor het infuus aan de afdeling anesthesie over. John is bij mij gebleven tot aan de deuren van de OK, daar moesten we afscheid nemen en ik was erg verdrietig en nerveus, maar ja geen weg terug, je ligt in een bed en ondanks alle lieve pogingen en gesprekken om je op je gemak te stellen, moet je het toch alleen doen. Om 13:00 uur kwam ik aan op de verkoever en begon men direct met de nodige voorbereidingen waaronder dus weer het proberen om het infuus aan te leggen, zonder infuus geen operatie. Volgens protocol moet je ook nog wakker zijn in OK omdat ze nog vragen aan je stellen en een checklist afwerken. De chirurg kwam zich even voorstellen en ondertussen waren ze druk bezig met het zoeken naar bruikbare aderen. Zichtbare zijn niet te gebruiken, andere liggen diep verscholen en/of rollen weg etc. Een uur lang hebben zich 4 anesthesisten/artsen zich gemoeid om deze klus toch te klaren. Ik werd op alle mogelijk plekken aangeprikt en dat is echt geen pretje kan ik je beloven. Ik was het al zat, had zeer pijnklijke armen en wilde het liefst opstaan en naar huis, maar dat was niet de bedoeling werd me verteld. Op het laatst heeft men er een echo bij gepakt en daarmee lukte het dan de 2e x om toch nog een ader thuis te treffen die het wel toeliet. Ruim een uur verder was het eerste deel van de operatie (zonder verdoving) dan gedaan. Toen als een haas naar de OK want alles liep al uit. Protocol volgen, overstappen op operatiebed en daar gaan tig mensen met je aan de slag en lig je willoos in een ijskoude ruimte te rillen en te trillen. En o wat voelde ik me alleen en eenzaam ondanks al die drukte en vriendelijkheid. Voor hun natuurlijk dagelijks werk, maar voor mij zeker niet. Gelukkig kwamen er warme dekens, en spoten ze al heel snel iets in met de medeling zoek maar een mooie droom uit en hop voor je het weet voel je je draaiierig worden en ben je weg.

Verder weet ik niets meer, ook niet van de verkoever na operatie, terugbrengen naar zaal, bezoek van John etc. Ze zijn ruim 2 uur bezig geweest om de sleeve aan te leggen, vanwege de vele verklevingen van eerdere operatie was GBP niet mogelijk. John werd na operatie door de chirurg zelf gebeld en later nog door de verpleegkundige toen ik rond 6 uur weer op zaal lag. De hele avond en nacht wordt je verder goed in de gaten gehouden en zou je eigenlijk al moeten beginnen met drinken, maar helaas dat is allemaal aan mij voorbij gegaan. Het infuus doet zijn werk en houdt je vocht op peil. Constant hoor je allerlei piepjes en geluidjes en wordt je geen moment rust gegund, daarvoor moet je zeker niet in een ziekenhuis zijn. De andere dag moet je dan toch echt zelf je bed uit, aan het drinken en vloeibaar eten etc., maar mijn lichaam vond dat allemaal nog niet goed. Heel veel misselijk (daar krijg je wel iets voor), pijn (medicatie), moe en ellendig voelen. Normaal gesproken mogen de meeste patienten met deze operatie de andere dag 's-avonds alweer naar huis, mits je minimaal een liter vocht tot je hebt genomen, dus deze dame bleef in het ziekenhuis aan het infuus, na slechts 2 glaasjes water die zelfs niet goed vielen. Men had op OK ook een back-up infuus in mijn voet geprikt en die moest op zaterdag ook worden aangesproken omdat het infuus in de arm het niet meer deed. We moesten erg voorzichtig doen met de infusen en alles goed laten functioneren, want ergens houdt het op met het aanprikken van de aderen. Maandagmiddag mocht ik dan toch naar huis, met een liter vocht met moeite binnenhoudend. Nu zijn we een week na operatie en de misselijkheid is helaas nog steeds aanwezig, dus daar nu weer wat voor gekregen om te proberen dat allemaal weer kwijt te raken. Ben ik blij dat ik de operatie heb laten uitvoeren, nu zeker nog niet, hopelijk kijk ik daar over een poosje heel anders tegen aan. Het is en blijft een grote operatie ook al lijken er aan de buitenkant slechts 6 gaten getuigen van te zijn, van binnen is er heel wat gebeurd. Ook de stem heeft weer een tikje gekregen, maar hopelijk zal ook dit zich weer snel herstellen.

Onze hele groep is inmiddels geopereerd en ook daar blijkt wel dat ieder mens anders is, de een loopt fluitend het ziekenhuis uit en een ander moet vanwege lekkage voor een 2e x onder het mes en weer een ander voelt zich gewoon belabberd.

Rest mij nog om iedereen heel erg te bedanken voor alle kaartjes, reacties, e-mail's, sms-jes, bloemen, telefoontjes, bezoekjes etc. Op naar een ander leven. XX

nog veel pijn en erg moe

Hallo allemaal,

Astrid heeft nog veel pijn en is erg moe van de operatie. De hele dag nog maar 1.5 glas water gedronken.

groeten, John

Astrid geopereerd

Hallo allemaal,

Astrid is vanmiddag geopereerd. Ze hebben de sleeve gedaan. Een (mini) bypass was niet mogelijk omdat er te veel verklevingen waren. Hat was lastig om het infuus te plaatsen en Astrid is op verschillende plaatsen geprikt zonder resultaat. Uieindelijk is het infuus door de anestesist geplaatst. De operatie is verder goed gegaan en de arts vond het niet nodig dat ze naar de intensive care zou gaan (waar een bed was gereserveerd). Om ca. 17:45 mocht ze naar de verpleegafdeling.
Ze heeft wel veel last van de narcose en ligt nog steeds te slapen. Later op de avond zal ze weer een beetje wakker moeten worden en als het goed is kunnen we morgen iets meer vertellen.

Groeten, John

D-day 11 oktober 2013, het is bijna zover

Bijna is het dan zover, mijn D-day! Morgen (vrijdag) word ik om 10:00 uur in het ziekenhuis verwacht en zal dan ca. 14:00 - 14:30 uur (eigenlijk weten ze het niet) geholpen worden. De eerste reuze stap op weg naar mijn andere, nieuwe leven. Een stap die ik, ondanks alle steun, mailtjes, telefoontjes, bezoekjes, bloemen, kaartjes etc. toch alleen moet doen. Af en toe heb ik het idee dat ik bezig ben met het bloemenspelletje: zal ik het wel doen, zal ik het niet doen etc., maar ik kom toch steeds weer uit bij: ik zal het WEL doen. Ik sta stijf van de zenuwen, huil om alles en heb een zeer kort lontje, angst voor de narcose, angst voor de ingreep zelf, maar toch ga ik ervoor, omdat iets in mij zegt dat het goed en beter voor mijzelf en mijn 2 allerliefste schatten is, en dat is toch wat ik voor ogen probeer te houden. Ze schijnen erg lief te zijn in het ziekenhuis, dus ook daar vertrouw ik dan maar op en dat ze weten wat ze doen. Gisteren ben ik gebeld door het ziekenhuis om de laatste dingen door te nemen en werd mij toch gezegd dat ze mijn aanwezigheid op de IC voor een nacht erg op prijs stellen. Dus ik probeer me maar over te geven aan diegene die er verstand van zeggen te hebben. John zal op deze blog het verloop van de komende operatie zetten om jullie op de hoogte te houden, zolang ik dat zelf nog even niet kan. Hopelijk tot gauw XX

dinsdag 24 september 2013

Een enorme dip maandag jl. vanwege een enorme lekkage in huis met alle gevolgen van dien in het weekend en een dag waarop ik weer niet werd gebeld door de NOK, dus nam ik aan dat er weer een week voorbij ging voordat ik mogelijk gebeld werd, er wordt immers normaal alleen op maandag gebeld. Ik zat er even doorheen. Maar toch kwam er weer een nieuwe dag.

Vanmiddag was ik voor een gewone controle bij de cardioloog en mijn telefoon ging, maar die kon ik op dat moment niet opnemen omdat ik aan een ECG lag. Direct daarna wel gekeken wie er gebeld had want Mei-Lu was tenslotte onderweg naar huis en je weet maar niet of er iets aan de hand kan zijn. Maar tot mijn schrik en verbazing was het de NOK. Er was ingesproken dat er een datum voor me was. Door alle zenuwen vanwege het langverwachte, maar o zo enge telefoontje belde ik direct naar John, nam natuurlijk niet op op dat moment, en dus stuurde ik een mailtje dat ik 10 oktober word geopereerd. Toen kwam de cardioloog binnen en direct vloeide de tranen, want ineens kwam de werkelijkheid bij me binnen. Nadat ik weer thuis was heb ik de brief met gegevens via de mail ontvangen en gelezen en bleek nu al dat ik de weg kwijt was, want ik word dus vrijdag 11 oktober geholpen. Oh help, waar ben ik aan begonnen! Inmiddels zijn de eerste clubleden al geholpen en het valt qua pijn toch wel tegen, alsof je bokswedstrijden hebt overleefd ofzo. Ik word al misselijk bij de gedachte alleen, maar ik ga ervoor. Na regen komt zonneschijn, toch??

Nu moet ik allerlei zaken gaan regelen met trombosedienst, diabetes verpleegkundige etc. zodat iedereen op de hoogte wordt gebracht en alle veiligheidsmodulen worden ingebouwd. Genoeg nog te doen dus om mezelf bezig te houden. Na operatie nog minimaal 6 weken jezelf in acht nemen en in die tussentijd gaan bouwen aan een nieuw en ander leven. Super spannend vind ik het.

Zodra ik na operatie weer een beetje bij mijn positieven ben en thuis kan revalideren zal ik verder verslag uitbrengen. XX

Bijeenkomst 12 september 2013

Vandaag was de laatste sessie van de voorbereiding. Het wordt nu met de week spannender. De eerste drie van onze groep hebben al een datum gekregen. Nog zeven te gaan. Ze bellen op een maandag 2 weken voorafgaand aan de operatiedatum. De kriebels worden al heftiger, nog even geduld a.u.b.

Het eerste uur hadden we de diëtiste en ze heeft wat meer uitgelegd over het vloeibaar eten en drinken na operatie en het later overgaan op vast voedsel. Hiervoor hadden we de vorige keer al allerlei informatie op papier gekregen, maar een mondelinge uitleg erbij werkt vaak toch meer verhelderend. We bespreken of we al proberen langzamer te eten, kleinere hapjes, je bestek neer te leggen na een hapje etc., maar dat valt zeker nog niet mee. Je hele leven doe je niet anders dan eigenlijk te snel eten, grotere stukken etc. Nu heeft dat natuurlijk ook nog geen consequenties m.b.t. het eventueel blijven steken van voedsel en nog meer van dat soort nare ervaringen, maar hoe zal dat straks na operatie zijn? Wanneer je lang (te lang) op je boterham kauwt zul je merken dat het zoeter wordt, de koolhydraten worden dan namelijk afgebroken waardoor de suikers vrij komen. We moeten straks na operatie vooral extra eiwitten tot ons nemen d.m.v. Protifar, bij de NOK stellen ze voor om dit te doen van het merk Nutricia (zonder smaak, maar kan door zowel koud als warm voedsel worden gebruikt) of van Fit for me (aardbei of vanille smaak, kan alleen door koude producten). We hebben een berekening gekregen waaruit blijkt hoeveel eiwitten je per dag nodig hebt, om afbraak van spieren etc. te voorkomen, je moet sowieso minimaal aan 60 gram per dag komen. Zit je er met de berekening onder moet je er toch 60 nemen of de hoeveelheid die de berekening aangeeft als je boven de 60 zit. De berekening maakt ook verschil tussen het soort operatie, dus GBP of sleeve. Daarnaast hebben we een tabel met eiwitten (kun je ook automatisch laten berekenen via www.mijnvoedingscentrum.nl) zodat je kunt zien wat je per dag eet en hoeveel gram eiwitten daarin zitten en je weet dan ook hoeveel je tekort komt en dat moet je dus aanvullen met de Protifar. Direct na operatie (of in ieder geval dag erna) wanneer je alleen nog maar wat helder vloeibaar eet moet je starten met in ieder geval 25 gram eiwitten en dat verwerk je dan in je vocht van min. 1 1/2 liter per dag.

Naast de multivitamines moeten we ook 3x daags calcium kauwtabletten gebruiken, maar die mag je weer niet tegelijk gebruiken want het een breekt het ander weer af. Nee, je moet echt hogere wiskunde hebben gehad om het allemaal helemaal te volgen en goed op de hoogte te zijn van alle medicijnen wanneer mag/moet je wat gebruiken en dat tesamen met de medicijnen die je waarschijnlijk al gebruikt voor andere ongemakken. Het wordt nog een hele puzzel om alles goed op de dag te verdelen en bij te houden tegelijk met al je eetmomenten, maar soms moet er een bepaalde tijd tussen zitten voor je iets mag/kan innemen en dat strookt dan weer niet met je eetmoment etc. etc. De eerste tijd schijn je ook echt volledig in beslag genomen te worden door de klok. Zijn het niet je kinderen voor wie je op de klok moet letten, dan zijn het wel alle momenten van eten en medicijnen. Tussen het innemen van de multivitamine en de calcium moet minimaal 2 uur zitten. De multivitamine mag je innemen met water of wat vruchtenmoes, maar liever niet met melkproducten. Eigenlijk wordt aangeraden om de multivitamine voor het slapen gaan in te nemen, dan botst het het minste met iets anders. Ik moet voor de uitzondering weer 2x daags innemen dus even puzzelen maar. Het wordt ook aangeraden om alvast 2 weken voor operatie te starten met de vitamine zodat je lichaam er al een beetje aan gewend raakt. Dumping kan veroorzaakt worden door gebruik van suiker en/of vet. Na de 1ste vloeibare periode helder vocht, de 2de vloeibare periode, bijv soep met van alles en nog wat erin pureren, kun je proberen over te gaan op vast voedsel met gekookte bloemkool/broccoli, misschien beschuit en dat zo uitbreiden naar de minimaal aanbevolen dagelijkse hoeveelheden verdeeld over al die eetmomenten per dag en dat in ca. 3 maanden tijd opbouwen. Lukt het niet dan kun je het beste nog wat langer op dikker vloeibaar blijven om je maag de rust te gunnen en het op een later tijdstip nog eens te proberen. Ook hier blijft natuurlijk dat ieder mens anders is en het ook anders zal ervaren.

Het tweede uur hadden we de NP. We krijgen allereerst wat papieren uitgereikt zoals recepten, algemene informatie rondom de operatie en informatie over medicatie na bariatrie.

Na operatie moeten we gedurende een half jaar 2x daags maagbeschermers gebruiken (ik zal je de medische benamingen besparen). 3x daags de calcium kauwtabletten gedurende 2 jaar i.v.m. vitamine D tekort doordat je gaat afvallen en daarmee een aanval krijgt op je botstructuur en de calcium bevat dus extra vitamine D. 2x daags een medicijn gedurende 3 maanden om eventueel beginnende galstenen tegen te gaan. Door operatie wordt de gal huishouding verstoord en kan dus galstenen veroorzaken en dat wil je ook niet. Alle medicijnen plus je eigen medicijnen moet je meenemen naar het ziekenhuis. Dus ook voor deze medicijnen geldt dat ze moeten worden opgenomen in een dagschema.

Bloedonderzoek aanvragen staan op papier wanneer wat moet worden onderzocht. Dit moet je zelf in de gaten houden en bij je huisarts aanvragen en de uitslag ook door laten sturen naar de NOK.

Wanneer je pijn hebt/krijgt in het ziekenhuis is het van groot belang dat je dit goed aangeeft, omdat pijn, verhoogde polsslag, bloeddruk, temperatuur een indicatie kunnen zijn van naadlekkage. Hoe eerder ze dat weten en kunnen verhelpen des te beter voor het herstel en de patient.

Het derde uur was weer Bewegen. We hebben nog even nagepraat over vorige week de ontspanningsoefening c.q bodyscan. Het gaat vooral over grenzen stellen, wij kunnen niet goed onze lichaamssignalen voelen en herkennen.

SMART doelen stellen: S - specifiek (wat/hoe/waar/wanneer), M - meetbaar (bijv. eerst iets 2 min dan en later 3 min etc.), A - acceptabel (haalbaarheid van omgeving, het komt het beste uit om te gaan zwemmen op een bepaalde tijd, maar dan is het zwembad dicht of niet beschikbaar), R - realistisch (haalbare doelen), T - tijdsgebonden (tijdbestek). Schrijf op je leefstijlplan ook SMART doelen.

We doen als laatste nog een spelletje jeu de boules, nou ja zoiets dan: we hebben pionnen die vakken vertegenwoordigen en tennisballen, de diverse vakken hebben diverse punten en uit de baan aan het einde is dat je weer alle punten kwijt bent, uit de baan aan de zijkant levert geen punten op. Je moet van te voren je eigen doel stellen door het aantal punten aan te geven die je wil halen en vervolgens moet je proberen om dit doel ook te behalen. Dit doen we zowel individueel als per groep en zo krijg je inzicht in, dat je je doelen niet te hoog moet stellen en dat je individueel of per groep ook andere doelen stelt, omdat je toch rekening houdt met elkaar. Leer is wel dat het beter is om je niet vast te houden aan maximale doelen, wanneer je jezelf op minder richt haal je sneller je doelen.

En nu maar nagels bijten en de zenuwen hebben over wanneer hier de telefoon op een maandag zal rinkelen met de o zo naar uitgekeken en tegelijkertijd gevreesde datum. Zodra het bekend is zal ik het hier op mijn blog bekend maken. Duimen maar!
XXX

Bijeenkomst 5 september 2013

Hier ben ik weer. Het wordt toch wel steeds spannender nu de datum steeds dichterbij komt. Wanneer? Geen idee, je hoort het ca. 2 weken van te voren en we hebben nog 1 sessie te gaan in de voorbereidende fase. Daarna vanaf half september tot eind oktober is de tijd dat de levens van onze groep drastisch gaan veranderen. Heb ik er zin in? Je gedachten gaan steeds heen en weer. Moet ik dit echt wel doen? Is dit dan de enige oplossing? Wat als het fout gaat? Jazeker, je hebt A gezegd en moet nu ook B zeggen? Dit is goed voor je gezondheid, ik kijk er op een bepaalde manier wel naar uit. Als eerst die operatie maar weer achter de rug is etc. maar toch.... Optimisme en pessimisme wisselen elkaar regelmatig af.

1e sessie Bewegen
Ook daar hebben we vanmorgen over gesproken de driehoek waarbij handelen, voelen en denken met elkaar verbonden zijn. De 3 G's (niet te verwarren met de 3 J's!) gedrag, gevoelens en gedachten. We bespreken met elkaar hoe het in elkaar zit. Je kunt natuurlijk bepaalde gevoelens ergens bij hebben, daar heb je dan weer bepaalde gedachten bij en vervolgens hoort daar een bepaald gedrag bij. Alhoewel ze met elkaar verbonden zijn kunnen ze je alle kanten opsturen.

We bespreken ook nog een paar vragen n.a.v. de vorige sessie o.a. over het 3x p.w. gaan bewegen (na operatie) met 20 min krachttraining (na 6 weken) en 40 min cardio, waarbij je ca. 6 oefeningen per keer doet. Zie verder het krachtplan.

Vervolgens gaan we oefeningen doen in rust: ga ontspannen zitten met je ogen dicht en de docent geeft aan waar je aan moet denken. Je moet aandacht hebben voor je linker voet, linker onderbeen, rechter voet, rechter onderbeen etc. etc. tot dat je bij je hoofd eindigt. Kijken of je iets voelt van spanning, bepaalde gedachten krijgt etc. Voor de een is het een beetje hocus pocus, de ander vindt het prettig en weer een ander heeft er helemaal geen gevoel bij. Maar het was wel een paar minuten muisstil.

Nu een oefening met inspanning: ga staan en loop/marcheer op je plaats, begin rustig en versnel dan het tempo. De docent geeft aan wanneer we weer mogen stoppen. Daarna doen we dezelfde oefening maar dan mogen we zelf bepalen wanneer we stoppen en je ziet de groep dan om verschillende redenen op verschillende tijdstippen stoppen. Het kan zijn omdat je buiten adem raakt, pijn krijgt, omdat je geen zin meer hebt, omdat je buurvrouw/man het opgeeft of juist omdat je die aandacht niet wilt als je zelf nog verder kunt, maar de rest al gestopt is. Dit heeft alles te maken met verschil in gedachten en dus ook verschil in handelen etc.

Dan nog een oefening met spanning: bedenk in welke fase je nu zit (stoplicht) en in welke fase zit je bij een bepaald soort spanningen. We moeten met onze ogen dicht naar de overkant van de zaal lopen en zelf aangeven wanneer je wilt stoppen. Loop je gewoon door en knal je wellicht tegen de muur op, of neem je geen risico en loop je een aantal passen en stopt dan. Ook dit is voor iedereen verschillend. Daarna dezelfde opdracht maar dan met een snellere pas. Besef jezelf dat je grenzen moet/mag stellen en de baas bent over je eigen leven. Dan lopen we nog twee aan twee op elkaar af, loop je door naar de andere persoon of houd je afstand (kom niet in mijn zone) etc. En als laatste onderdeel krijgen we allemaal een ballon en wordt ons verzocht op de ballon te gaan zitten, niet direct met je volle gewicht, maar eerst er een beetje bovenhangen en langzaamaan er steeds meer gewicht op leggen, sommigen durven het en het lukt ook nog en weer anderen durven niet omdat de ballon kan knallen. Dit doet die dan ook bij een aantal. Waar/wat voor spanning voel je: buik - knieën - rug - hoofd - schrikken. De vraag is nu hoe zouden je lichaamssignalen je kunnen helpen of je handelen kunnen beïnvloeden.

Opdracht voor de volgende keer: De bodyscan uit te voeren 3x per dag waarbij je je dus bewust wordt van je lichaam. 1x voor het eten - 1x voor het slapen - 1x na bewegen en dat gedurende ongeveer 3 minuten. Wat voel je en waar voel je het?

De volgende sessie is met de psycholoog. We nemen het huiswerk met elkaar door. Het leefstijlplan, aangezien de operatie slechts een hulpmiddel is en we dus zelf hard aan de bak moeten hebben we voor onszelf een plan gemaakt die we hopelijk straks ook na gaan leven. Een soort contract met jezelf. M.b.t. eten: rustiger eten, kleinere hapjes, geen maaltijden overslaan, niet meer tegelijk eten en drinken (zie ik erg tegen op), gezondere keuzes maken. Bewegen: meer bewegen, vaker de trap nemen, zelf dingen doen i.p.v. te vragen of een ander het voor me doet, weer gaan fietsen. Psychisch: durven nee te zeggen tegen anderen en jezelf en het dan ook kunnen, want als je alles lekker vindt is dat natuurlijk niet zomaar ineens over, ook niet na een operatie. Ik word niet aan mijn hoofd geopereerd. Het is nog heel moeilijk echt voor te stellen hoe het straks na operatie zal zijn.

3e sessie met Nurse Practitioner: We nemen met elkaar het boekje door wat we hebben meegekregen na pre-operatief onderzoek bij de afdeling anesthesie. Je wordt dus 2 weken van tevoren gebeld en krijgt dan ook een brief per e-mail over waar/wanneer/hoelaat je geopereerd wordt. Je wordt nuchter opgenomen en dezelfde dag dus nog geopereerd, er zijn 5 opname tijden 07:15 uur - 07:45 uur - 08:30 uur - 10:00 uur - 10:30 uur. Bij de eerste 3 tijden opname wordt je in de ochtend geholpen en bij de laatste 2 tijden in de middag. De operaties vinden plaats tussen 08:00 en 17:00 uur, gewoon kantoortijden dus. Een chirurg doet 5 operaties per dag en die duren ca. 1 tot 1 1/2 uur per operatie. Zes uur voor de operatie mag je niets meer eten en 2 uur van tevoren ook niets meer drinken. Je mag geen nagellak op of harsnagels hebben, geen sieraden, geen bodylotion en/olie gebruiken. De operaties worden uitgevoerd op maandag - dinsdag - vrijdag. Je moet 2-3 dagen in het ziekenhuis blijven. Voor de operatie tijdens de voorbereiding is er een time-out procedure waarbij je gevraagd wordt wie je bent, wat je komt doen etc. om te voorkomen dat ze de verkeerde patiënt helpen en je voor het verkeerde behandelen. Wanneer je erg nerveus bent kun je van tevoren iets bij je huisarts vragen om in te nemen. Na operatie zullen de verpleegkundigen regelmatig vragen om je pijnscore aan te geven en indien nodig krijg je een morfinepomp. Je moet de pijn wel echt aangeven i.v.m. mogelijke problemen zoals naadlekkage. Na operatie wordt je al snel weer je bed uitgeschopt. Iedereen krijgt algehele narcose. Er worden verschillende medicijngebruiken doorgenomen, mag je die nou wel of niet nog nemen voor operatie etc. Volgende week krijgen we ook nog recepten mee voor medicatie, mmmm lekker. Afdeling 10 van het MCH is de afdeling Chirurgie en daar huren ze 8-10 bedden en daar ligt iedereen door elkaar op 4 persoons kamers. Op het einde legt ze op mijn verzoek nog uit wat een mini bypass inhoudt, omdat dat mogelijk bij mij gedaan wordt en daarbij wordt de darm lager dan bij een GBP aan de slokdarm vastgemaakt. We vullen op verzoek van het NOK nog een paar vragen op de PC in over hoe tevreden of niet we zijn met het NOK tot nu toe.

Dat was het weer voor vandaag, tot de volgende en voorlopig laatste sessie next week.
XXX

Bijeenkomst 29 augustus 2013

Vandaag sessie 5 over Bewustwording.

De sessie van vandaag is iets aangepast, we krijgen geen nurse practitioner (want die zijn op een congres), maar daarvoor in de plaats vandaag ook de psycholoog, over 2 weken ruilen we dan de beide disciplines weer om. Vandaag dus even geen medische vragen en/of antwoorden. 

We starten met de diëtiste en ontvangen eerst een hele berg papieren die we de komende 2 weken kunnen lezen en bestuderen om te begrijpen en die worden dan op 12 september a.s. besproken. Overzicht voedingsrichtlijnen voor na de operatie, calciummeter, eiwitten tabellen (hoeveel eiwitten zitten er in welke voedingsmiddelen), berekening over eiwitbehoefte per dag, welke bloedonderzoeken er wanneer gedaan moeten worden na operatie, wat zijn de symptomen van uitdrogingsverschijnselen.

Daarna bespreken we eerst het huiswerk van de afgelopen week. We moesten een verzadigingslijst invullen aan de hand van een verzadigingmeter en het blijkt toch wel dat het soms best lastig is om dit goed in te vullen. Was je maag toen je ging eten nou pijnlijk leeg of gewoon leeg? Ben je na het eten nu op het niveau van waarop er geen hongergevoel meer aanwezig is of op het niveau waarop je je het lekkerst voelt en ben je volkomen verzadigd? Jezelf bewust worden van je eetgedrag, wat je eet en wanneer je eet, dat is wat je moet ontdekken. Je moet van de gewoonte van het automatisch eten in je mond stoppen af.

Vervolgens gaan we aan de proeverij, je mocht iets meenemen wat je niet kunt weerstaan, maar ja op de vroege ochtend rond 09:00 uur al aan de warme hapjes zoals bitterballen e.d. is toch wel een beetje lastig en hoewel ik dat erg lekker vind dat doe ik thuis ook niet. Is het nu 's-middags borreluur of 's-avonds lekkere trek tijd, tja dan is het een heel ander verhaal. Dus op bijdrage van mijn dochter heeft zij gisteren een monchou taart gebakken (eigenlijk voor zichzelf, maar ik mocht dan ook wel een stukje meenemen). Er was daarnaast nog zelfgemaakte kipsalade, chips, chocolade en een toetje. We maken geen reclame van welk merk dan ook. Het was de bedoeling dat je van je eigen lekkers iets ging proeven en daarnaast mocht je ook van 2 andere lekkerheden proeven. We kregen een formulier met daarop verschillende te ontdekken zaken zoals: voelen (hoe voel je jezelf op dit moment, heb je bijv. honger); voel je lichamelijke veranderingen zoals bijv. speekselvorming of je maag die denkt dat het een varken is; ontdekken, wat zie je en wat ruik je?; proeven: neem een klein hapje eet langzaam en proef aandachtig; wat voel je in je mond zoals de textuur van het eten; neem je direct na het proeven lichamelijke gewaarwordingen waar of wat zijn die na 20 minuten?; Evaluatie: wat is het effect van aandachtig proeven en wat kun je hieruit concluderen?

Waarom kies je voor iets lekkers? Bij rustig en langzaam eten denk je er meer over na. Door de snelheid en/of automatisme waarmee je vaak eet proef je vaak niet eens wat je precies eet. Je hand gaat gewoon keer op keer in die zak, die zak moet leeg, verzadigd raak je er niet van alleen de weegschaal geeft uiteindelijk steeds hogere getallen aan. We delen de ervaringen met elkaar.

Opdracht voor volgende keer: de papieren doornemen die we aan het begin van het uur hebben gekregen en deze zullen we dan de volgende keer uitgebreid bespreken.

Het 2e uur is met de psycholoog. Hierbij nemen we het huiswerk van de afgelopen week met elkaar door, waarbij iedereen aangeeft wat hij/zij denkt wat je belangrijkste valkuilen zijn. Voor mij zijn dat: uit eten gaan, verjaardagen/feestjes, bbq (gelukkig niet te vaak mogelijk in NL), eenzaamheid. Hoe herken je een valkuil: boodschappen doen met een lege maag, geuren/heel veel lekker vinden, keuzes maken op een menukaart dat ik liever een gebonden soep neem dan een bouillonnetje. Wat gaat er aan een valkuil vooraf: honger gevoel of lekkere trek. Hoe kun je je valkuil voorkomen: probeer afspraken te maken met jezelf, geen verleidingen in huis halen, afleidingen zoeken, zorg voor verzadiging, doel voor ogen houden. Zo heeft ieder z'n eigen valkuilen, maar globaal komt het zeker wel overeen.

Daarna hebben we het nog over gewoonte vorming. Ieder gedrag is onderhevig aan wetmatigheden. Stel je hebt ruzie (S)timoulous is de uitlokkende factor - je hebt allerlei gedachten (O)rganismen (gevoelens - levensgeschiedenis - karakter) - (R)espons/gedrag (eten) - (C)onsequentie/gevolg op de korte termijn gevoel (rustiger), op de lange termijn (dikker worden - schuldig voelen - negatief zelfbeeld). Het korte termijn gevoel is altijd sterker dan het lange termijn gevoel. En op den duur ga je dus bij een bepaalde emotie zoals ruzie/woorden hebben eten omdat je hersens die met elkaar verbinden en niet de consequenties voor de langere termijn. Zo wordt dit ook uitgelegd met een feestje (S) - (O) (afkeurende blikken - zien dat je eet - onzeker gevoel - niets leuks om aan te trekken) - (R) vermijden/niet gaan - korte termijn (geen pijnlijke confrontatie - opluchting), lange termijn (sociaal isolement - mist dingen - eenzaam gevoel). Consequenties versterken je gedrag. Kun je het nog volgen, of moet je erbij geweest zijn om het te begrijpen?

Opdracht voor volgende week: maken concept leefstijlplan.

En ja hoor het 3e uur weer het lievelingsuur van velen: Bewegen. We hebben het eerst over een paar kwaaltjes die sommigen hebben ervaren na het sporten, hoe komt dit? Zoals bijvoorbeeld bij hoofdpijn: zuurstof te kort - hoge bloeddruk - suikergehalte - vocht tekort - nekspieren. Spierpijn mag normaal gesproken max. 2 dagen duren en dan herstelt alles zichzelf weer, duurt het langer dan ben je te ver gegaan of je spieren krijgen te weinig eitwiiten.

Bij cardio sporten etc. moet je voor jezelf uitrekenen hoe ver je kunt gaan. Maximale hartslag van 220 - je leeftijd en daarvan moet je met normaal sporten dan op 65% en voor supersporten op 80% gaan zitten.

Wat je gaat verbranden bij 65% van je kunnen: aan vet 20% - eiwit 20% - koolhydraten 60%; Bij 80%: aan vet 10% - eiwit 10% - koolhydraten 80%.

Het advies om iedere dag minimaal 20 minuten aaneen gesloten normaal bewegen zoals fietsen - lopen - huishouden etc.; en 3x p.w. sporten waarvan max. 20 minuten krachttraining per keer.

Daarna gaan we allemaal zelf aan het werk.

Volgende week gaan we ontspanningsoefeningen doen.

Gedurende ons 1e uur hebben een paar partners of andere familieleden deelgenomen aan een zogeheten V.I.P. sessie, waarin ze door een psycholoog uitleg hebben gekregen hoe nu en straks iemand te steunen die zijn/haar leven drastisch aan het veranderen is. Daar zijn geen kant-en-klaar oplossingen voor, maar ze krijgen wat handvatten/tips om het gesprek aan te blijven gaan.

Een paar zal ik er hier beschrijven: Veroordeel iemand (ook jezelf) niet, veranderingen gaan met kleine stapjes, geef af en toe complimenten (ook al kunnen obese mensen die niet vaak makkelijk accepteren vanwege hun negatieve zelfbeeld), discussieer niet (meer) over eten en gewicht, dwing een ander niet tot veranderen, geef geen ongevraagde adviezen/oplossingen (dit wekt meestal alleen maar irritatie op), rust en structuur is belangrijk etc. etc.

Zo dat was het weer voor vandaag. De operatietijd komt steeds dichterbij dus die ontspanningsoefeningen kunnen we wel gebruiken.
XXX

Bijeenkomst 22 augustus 2013

Vanmorgen was het weer 'club' tijd en gelukkig was het nog steeds lekker rustig op de weg. Dus weer ruim op tijd aanwezig.

Het onderwerp van vandaag is: persoonlijke situatie.

We konden vanmorgen direct aan de bak, want de eerste sessie was bewegen. Echt een favoriet onderdeel van ons allemaal, nou ja, nog niet dan, maar we hopen allemaal dat dat op een dag heel anders zal zijn. Eerst even omkleden en hup in onze hippe outfits de zaal in. Allereerst begonnen we met een stukje theorie en ging het over hoe je bewegen op kunt bouwen en wat de 4 speerpunten zijn: spierkracht (bodybuilding/functioneel) - uithoudingsvermogen/conditie (hart/longen) - lenigheid - coördinatie/zenuwstelsel trainen (motoriek).

Hoe kun je hopelijk straks een beetje het vel overschot tegengaan, voor zover je daar invloed op kunt hebben en van welke factoren hangt dat af: de snelheid waarmee je afvalt; de elasticiteit van je huid (vocht - genen - leeftijd - jojo effect - smeren voor doorbloeding - sporten - aantal kilo's); bewegen na operatie (gewoon bewegen direct - sporten na 4 weken - krachttraining na 6 weken).

Vermindering spierkracht: bij afvallen - immobiliteit tijdens en na operatie - bij te weinig opname van eiwitten ga je spieren verbranden.

Kenmerken die je o.a. kunt voelen bij spierkracht training: trillen - warmte in de spieren - kramp - branderig gevoel.

Kenmerken die je o.a. kunt voelen bij uithoudingsvermogen: versnelde ademhaling - verhoogde hartslag - transpireren - temperatuur.

Na het theoretische gedeelte (we hebben het zo lang mogelijk proberen  te rekken met allerlei vragenKnipoog) moeten we er dan toch echt aan geloven. We proberen per apparaat uit tot hoever je kunt gaan qua gewicht, en dan wanneer je aan je max zit eens kijken hoe vaak je het kunt. Er staan behalve de krachttrainings apparaten verder nog fietsen, loopband, crosstrainer, steps.

We krijgen geen opdracht mee voor de volgende keer, wel een stapel papieren met een Krachtplan. Oefeningen voor thuis in de periode na de operatie. Het is bekend dat in de eerste 4 maanden na de operatie er sprake zal zijn van grote krachtafname. Het lichaam vult in die periode tekorten aan eiwitten (uit voeding) aan met lichaamseigen eiwitten uit de spieren. Om te voorkomen dat je kracht enorm afneemt wordt er dus aangeraden om die maanden vooral aandacht te besteden aan het opbouwen/onderhouden van de spierkracht.

Volgende sessie is met de diëtiste. We hebben het eerst al even over volgende week wanneer we iets mee moeten brengen voor een proeverij. Ja, je leest het goed, we gaan lekkere dingen eten. Het is de bedoeling dat je iets mee brengt waar je geen of moeilijk nee tegen kunt zeggen. Waar kom je bij wijze van spreken 's-nachts je bed voor uit? De meesten weten direct wat ze mee brengen, maar ik weet het serieus nog niet. Ik kom nooit mijn bed uit 's-nachts en al helemaal niet om iets te eten, ik zal er nog eens goed over nadenken.

Vorige week hebben we het gehad over de verschillende soorten honger en hiervoor hebben we een eetdagboek bij moeten houden met als bijschrift welke soort honger je daarbij hebt ervaren. Soms blijkt dan toch dat het niet altijd makkelijk is om dat in te vullen. Als je gaat eten uit emotie (hoofdhonger) en je raakt verzadigd, maar toch eet je nog meer dan is het eigenlijk weer mondhonger geworden. Snapt u het nog? Wij discussieerden er nog even over door. We hebben het over het gebrek aan vitamines die straks enorm zullen zijn na operatie en die dus moeten worden aangevuld met speciale supplementen (daarover krijgen we een folder mee) en dan nog kun je allerlei bijwerken van vitamine gebrek krijgen, zoals behoorlijk haaruitval en dan heb ik het niet over een beetje haar dat in je kam achterblijft tijdens het kammen, maar over substantieel haarverlies, oh oh, weer iets om je niet op te verheugen. Vanaf het moment dat je weet wanneer je geopereerd gaat worden (ca. 2 weken van te voren) moet je al starten met de vitamine tabletten. Na operatie krijg je daar ook nog calcium tabletten bij voor in ieder geval 2 jaar.

Vervolgens hebben we het over verzadiging, wat voel je dan: vol zitten - doorvoed zijn - voldaan gevoel hebben - rustig gevoel ervaren - moe/loom zijn - misselijk worden - opgeblazen gevoel hebben (de laatste 3 vallen eigenlijk weer onder oververzadiging).
De definitie van verzadiging is de afwezigheid van hongersignalen, het gevoel dat je de komende 3-4 uur normaal kunt functioneren zonder dat je iets hoeft te eten. Na de operatie zal die tijd verkort worden naar 2 max 2,5 uur.

Waar raak je verzadigd van:

  • structuur (bijv. of je nu een paar appels met schil en al eet, daar doe je een half uur over; zelfde hoeveelheid appelmoes, daar doe je 10 minuten over; zelfde hoeveelheid appelsap, daar doe je een minuut over; qua calorieën is het ongeveer gelijk, maar de tijd van verzadigdgevoel is heel verschillend)
  • voedingsstof (meest en langst verzadigd met eiwitten, dan vetten en dan koolhydraten)
  • portie grootte (kleinere porties verzadigen beter dan grote)
  • temperatuur (warm eten verzadigd beter dan koud voedsel).

Vezels en eiwitten tezamen geven de meeste verzadiging.

Alvast een klein voorproefje over wat je na operatie mag/kunt eten: Na operatie in ziekenhuis krijg je de eerste dagen alleen helder vloeibaar (bouillon), vervolgens thuis de eerste 5 dagen vloeibaar (yoghurt, soep etc.) en daarna begin je eerst met kip of vis, dan half om half gehakt en dan ...... de juiste richtlijnen krijgen we binnenkort nog.

Opdracht voor de volgende keer: het invullen van een verzadigingslijst aan de hand van een verzadigingsmeter. Je moet invullen wat je verzadigingsniveau is voor en na het eten tijdens 5 eetmomenten gedurende de dag. Niveau 0 loopt op tot niveau 5, waarbij 0 staat voor helemaal pijnlijk lege maag, waarop je eigenlijk niet meer goed kunt functioneren, oplopend tot 5 waarbij je broek op de 'vreethaak' moet.

Als laatste sessie voor vandaag zitten we met de psycholoog. We bespreken eerst een aantal factoren die tot nu toe o.a. het overgewicht in stand houden: onbewust eten - gebrek aan zelfzorg - grote porties - honger - geen discipline - verkeerde keuzes maken etc. er zijn talloze redenen op te noemen. Het is van belang dat je inziet dat na operatie de meeste factoren nog steeds bestaan (behalve dan het kunnen eten van grote porties). Je moet bewust keuzes maken en al die factoren zul jezelf moeten aanpassen.

Als je doet wat je deed, krijg je wat je kreeg.

Volgens een bepaalde theorie zijn er 3 verschillende psychologische oorzaken oftewel 3 soorten eters: emotionele eters - externe eters - lijngerichte eters.

Emotionele eter: je wilt de spanning in je lijf verlagen, hiervoor gebruik je bijv. coping (hoe ga je hiermee om) stijlen bijv. eten - in bad gaan - shoppen - sporten - afreageren - drinken. Niets is goed of fout, tenzij je keuze weer voor een nieuw probleem zorgt. Dus wanneer je stelselmatig vanwege emoties te veel eet en je daardoor dus teveel overgewicht krijgt.

Externe eter: zien eten, doet eten door prikkels van buitenaf. Je ruikt of ziet iets lekkers en krijgt daar dan trek in. Stimuluscontrole, hoe kun je verleidingen weerstaan. Daar moet je meer inzicht in krijgen, omdat daar mogelijk ook de valkuilen zitten.

Lijngerichte eter: Sterke focus op gewicht, hierbij kom je in een visieuze cirkel terecht: snel afvallen - streng dieet - honger/stress - overeten - schuldig voelen/falen - negatief zelfbeeld - focus.

Opdracht voor volgende keer: Wat zijn je belangrijkste valkuilen? Hoe herken je die? Wat gaat er aan een valkuil vooraf? Hoe kun je die valkuil voorkomen?

Het was weer een enerverende, gezellige en nuttige ochtend.

Na afloop heb ik nog een gesprek gehad met betrekking tot het nog extra moeten afvallen voor de operatie. Gelukkig ligt het allemaal iets genuanceerder dan het deed vermoeden. Van de 10 ben ik er, na weging vandaag al 7.9 kwijt. Ik hoef dus niet anders te doen dan dat ik nu al doe, het gaat gewoon heel goed en ze waren zeer tevreden. Nou ja, als zij tevreden zijn dan ben ik het ook en ben ik wel een beetje trots op mezelf. Tot volgende week.
XX

Sessie 3 - 15 augustus 2013 - Inzicht

Vanmorgen weer bij mijn 'cluppie' geweest. Vroeg op en lekker rustig op de weg dus ik was meer dan ruim op tijd. In verband met de vakantieperiodes hebben we op het moment invallers als begeleiders binnen het NOK, maar goed dat hoort er ook bij.

Vandaag begonnen met de diëtiste (invalster) en hebben we de brochure van het Voedingscentrum met de schijf van vijf besproken. Als huiswerk van de vorige week moesten we een paar dagen een eetdagboek bijhouden en deze moesten we nu vergelijken met wat je volgens de schijf van vijf eigenlijk mag/moet eten per dag. Qua leeftijd is deze schijf in 7 categorieën (tabellen) verdeeld en ik kwam er tot mijn schrik achter dat ik al in de een na laatste categorie (tabel) val, oeps zo oud al? Het gaat er natuurlijk om dat je je heel erg bewust wordt van wat je eet, wanneer je eet etc. Volgens de tabellen val ik er momenteel prima in. Het ging nu voornamelijk over hoe het in elkaar zit met vitamines - mineralen - eiwitten - koolhydraten.

Hoe zit het met alle zogenaamde gezonde tussendoortjes (ooit door producenten verzonnen) zoals ontbijtkoek - rijstwafels - eierkoeken - evergreen etc. In al deze producten zitten geen bouwstoffen, geen eitwitten, geen vet en weinig vezels, maar daarentegen wel veel koolhydraten en suikers en kun je dus eigenlijk beter vermijden. Maar zoals steeds wordt gezegd, je mag in principe alles eten, maar je moet leren keuzes te maken. Wanneer je ´hongergevoel´ hebt ga je zoeken en daardoor neem je meestal voedsel tot je dat sowieso niet zo gezond is. Wanneer je ´honger´ hebt, heb je geen rust in je hoofd.

Probeer uit te vinden waar jezelf verzadigd van raakt (dit kan voor iedereen anders zijn); producten met vezels - eiwitten - beetje vet - Speltbrood - echt volkorenbrood - alison brood - roggebrood.

Het is soms misschien beter om een iets 'vetter' product te gebruiken omdat je daar langer door verzadigd bent, dan een 'light' product waarbij je veel sneller weer 'honger' hebt en dus meer gaat eten en waardoor je uiteindelijk meer binnen krijgt dan nodig is.

Vervolgens hebben we de verschillende soorten 'honger' doorgenomen: maaghonger: knorren - misselijk - geeuwen - trillen - hoofdpijn - chagrijnig - zweten - duizelig (dit zijn zaken die voorkomen, maar hoeven uiteraard niet bij iedereen zo te zijn).

mondhonger: lekkere trek

hoofdhonger: de 3 B's - boos - bang - bedroefd en ook blij kan daar nog bijhoren. Het wegeten van emoties.

Hoe minder de schommeling in maaghonger, hoe minder de kans op mond- en hoofdhonger. Hierbij bepaald de regelmaat van eten het verschil tussen teveel pieken en dalen van de maaghonger.

Huiswerk voor volgende keer: een paar dagen een eetdagboek bijhouden en per eetmoment opschrijven wat voor soort honger je gevoeld hebt. Dit alles om je bewust te maken/laten worden van je voedingspatroon. Wanneer je geen specifiek gevoel hebt bij het gaan eten dan kun je volstaan met de opmerking: voorkomen van maaghonger. Over de verschillen in honger krijgen we een uitgebreidere uitleg mee naar huis, alsmede het invulformulier voor de eetmomenten.

Het 2e uur kwam de psychologe (vervangster) en werd er gesproken over de fase Gedragsverandering (dit model komt uit de verslavingszorg). Onderverdeling: bewegen - voeding - psyche (willekeurige volgorde).

1e fase is ontkenning
2e fase twijfel - gedrag heeft voor- en nadelen
3e fase voorbereiding - plannen maken - doelen stellen - nadenken over valkuilen
4e fase actie
5e fase consolidatie/vasthouden
6e fase gewoonte en terugval (vraag is niet of, maar wanneer); terug naar het oude vertrouwde bijvoorbeeld door ingrijpende  gebeurtenissen in je leven. Kijk naar je gedrag, want daar heb je invloed op. Raak niet in paniek, maar het is belangrijk dat je het (h)erkent. De klad kan er inkomen door zoals gezegd gebeurtenissen, verandering van structuur zoals langere tijd vrij (vakantie).

Wat zijn de voordelen van de oude leefstijl? inzicht krijgen in valkuilen - tijd kunnen besteden aan je gezin - confrontaties/moeilijke situaties uit de weg gaan - bekend/vertrouwd

Wat zijn de nadelen van de nieuwe leefstijl? constant uitleg moeten geven aan je omgeving - discipline opbrengen (inplannen - gedragsverandering kost veel tijd en energie) - overtollige huid - dumping - constant keuzes moeten maken in voeding - levenslang vitamines slikken - niet meer eten en drinken tegelijk.

Het uur is weer omgevlogen en aan de opdracht over welke factoren hielden tot nu toe mijn overgewicht in stand zijn we niet toegekomen.

Het 3e uur is met de bewegingsdeskundige en daar maken we vandaag voor het eerst kennis mee.

We praten over komende onderwerpen zoals: sporten leuk maken - opbouw van training - jezelf motiveren - krachttraining - wat is je eigen invloed en wat niet op overschot van vellen en lellen. Wij moeten het vooral hebben van interne motivatie en wat zijn daar de voordelen van sporten: betere conditie - energie - bewegen - goed voor de psyche - goed voor je zelfbeeld - gezondheidswinst - lichamelijke veranderingen - sociale contacten.
Nadelen: zweten - hoge hartslag (angst) - benauwdheid - spierpijn - kost tijd moet je inplannen - kans op blessures - vermoeidheid - kosten - tegen je eigen beperkingen aanlopen etc.

In de vorm van een spelletje met ballonnen kijken we of we alle namen van de deelnemers al kennen en tegelijkertijd bewegen we natuurlijk ook, nou dat gaat prima! Wanneer je obees bent ben je of word je een kei in het vermijden van dingen en/of pas je je gedrag aan. Je bedenkt manieren om iets op te lossen die je eigenlijk niet of moeilijk kunt. En oude gewoontes verander je niet zomaar. Je brein is inmiddels gewend aam patronen, je bent alert op heel veel zaken en het veroorzaakt vaak stress en stress komt weer door de Cortisol die je hormoonhuishouding aanmaakt welke dan vervolgens weer vet vasthoudt.

De volgende keer moeten we makkelijke kleding/sport kleding mee brengen,want dan gaat het echte werk beginnen.

Na afloop van de ochtend werd mij gevraagd nog even te blijven, en zo voelde het na afloop ook alsof ik moest nablijven en strafwerk kreeg. Mij werd medegedeeld door de bewegingsdeskundige (met ongetwijfeld alle goede bedoelingen) dat ik voor de operatie nog 10 kg af moet vallen, hoe en waarom wist zij eigenlijk ook niet te vertellen. Dit werd voor mij weer een emotioneel gesprek, had er ook niet op gerekend. Ik heb dit wel een keer ergens in een kopie brief zien staan, maar eigenlijk is dat weer langs me heen gegaan, omdat ik er persoonlijk door niemand op werd aangesproken c.q. uitleg kreeg. Je moet dus duidelijk zelf wel overal bovenop blijven zitten en assertief zijn. We krijgen nu steeds te horen dat je uiteraard niet alles moet gaan eten wat los en vast zit, maar zeker ook niet moet gaan lijnen. Maar blijkbaar geldt dat dan weer niet voor mij. Ik werd er in ieder geval heel onzeker en verdrietig van. Wat als dat nu niet lukt voor die tijd? Ik weet het even niet, en ging in ieder geval met een vervelend gevoel weg en heb wel op aanraden van binnen het NOK een 'klacht' ingediend over het verloop, daar valt zeker ook nog winst te behalen in het bespreken van belangrijke zaken. Dat heb ik weer......

XX

2e bijeenkomst 8 augustus 2013

Vanmiddag (voor 1x keer 's-middags) weer met de groep bij elkaar gekomen. Het is een gezellige groep en het is gewoon heerlijk om een paar uurtjes met en onder gelijkgestemde mensen te zijn. Niemand die je aanstaart, het over je heeft, het beter weet of denkt te weten. Praten over zaken die zoveel herkenning geven. Soms zegt er iemand iets en dan denk je, ja dat voel ik ook, en soms is dat wellicht niet bij iedereen het geval, maar dat maakt niet uit. Alles kan en alles mag zonder dat je anderen je mening oplegt gevraagd en/of ongevraagd. Het is een paar uurtjes alsof je in een warm bad zit, maar dan zonder dat je huid verschrompelt.

Vandaag hadden we eerst de psychologe en hebben we het met elkaar gehad over je doelen, wat verwacht je van de operatie en daarna. Wat zal het je brengen en vooral wat hoop je straks (ja wat is straks? volgend jaar om deze tijd?) te kunnen en waar denk je dan gelukkig van te worden. Een ieder geeft hierop zijn/haar visie en al gauw komen vooral gezondheidswinst, minder last van klachten, meer energie, ziektes voorkomen of verminderen, je niet bekeken voelen, makkelijker kleding kopen (en niet zo duur!), bepaalde sporten kunnen doen en nog meer van dit soort zaken, naar voren. Iedereen heeft zo zijn/haar eigen doelen, maar uiteindelijk komen we toch met de meeste punten op een lijn.

Wat verwacht je van de operatie zelf: gewichtsverlies; de operatie is slechts een hulpmiddel; geen jojo-effect meer.

De NOK richt zich voornamelijk op LEEFSTIJLVERANDERING (want het is levenslang en afvallen met diëten is allemaal korte termijn) en gebruikt daarvoor 3 pijlers: (meer)bewegen; (anders)eten zoals kleinere porties - product keuze - regelmatig eten (6-8x per dag) - rustiger eten (na 20 min. snappen je hersenen pas dat ze verzadigd zijn); psychisch zoals emotie eten - zelfvertrouwen/zelfbeeld - goed voor jezelf zorgen - grenzen stellen.

We deden nog een rondje over hoe de verhouding zal zijn tussen de operatie die je kilo's laat verliezen en hoeveel je daar zelf voor moet doen? Dus wat denk je? Raden maar, iedereen had daar wel een idee over, maar wat is nu het juiste antwoord? ca. 30% (operatie) - 70% (zelf). Ik dacht 20-80 dus dat valt weer mee.Knipoog Het is dus echt niet zo dat je je laat opereren en jezelf achterover kunt gaan zitten en afwachten, mochten er wellicht mensen zijn die dat denken.

Hiermee kwam er al weer een einde aan het 1ste uur, volgende keer gaan we het hebben over gedragsverandering.
Huiswerk voor de volgende keer is het opschrijven van welke factoren tot nu toe mijn overgewicht in stand houden/hielden en waardoor ging het steeds mis?

2e uur kwam de diëtiste en hebben we het gehad over het aanleren van een goed voedingspatroon en goede keuzes maken.

Eerst hebben we met elkaar opgenoemd welke diëten er zoal gedaan zijn, met welke vormen van crash diëten zijn we met z'n allen door de jaren heen al honderden kilo's afgevallen? We kwamen met elkaar op ca. 25 verschillende manieren van afvallen die uiteindelijk niet het blijvende gewenste resultaat hebben gebracht. Natuurlijk iedereen is er mee afgevallen, maar met geen een dieet kun je levenslang verder. Het is op de lange termijn niet vol te houden door diverse redenen. Het is allemaal prima voor korte periodes en als het om een paar kilo gaat, maar voor het grotere blijvende werk moet er meer gebeuren. Zelfs als je er wel veel mee afvalt, zodra je het los laat, om welke reden dan ook, kom je weer aan en nog een beetje extra. Hoe komt dat? Je valt terug in je oude gewoontes - het is niet vol te houden - eenzijdig - kostbaar - bij een dieet wordt je stofwisseling lager waardoor je minder energie krijgt etc.

Dus zoals al eerder geschreven na je operatie moet je wel kleinere porties eten en 6-8 x p.d., keuzes maken voor gezondere producten, je hoeft zeker niet alleen maar magere producten te eten om je lichaam goed te laten functioneren want je krijgt na de operatie namelijk veel minder aan goede stoffen binnen, rustiger eten en heel goed kauwen, over (bijna) 1 boterham moet je ca. 15 min doen en je kunt nooit meer eten en drinken tegelijk. Dat is wel 'een dingetje' voor bijna iedereen. Je mag wel drinken maar dan een half uur voor of een half uur na het eten. Je zult geen hongergevoel meer hebben (maar dat kan dan tegelijkertijd ook weer je valkuil zijn), dus moet je jezelf aanleren om op gezette tijden te eten en niet pas wanneer je honger hebt, want dat heb je niet meer. Makkelijk zul je denken dan eet je niets meer en zal je vast wel afvallen, maar ja helemaal niet eten is uiteraard niet de optie en oplossing. Daarnaast zul je levenslang speciale multivitamines moeten slikken. Ik hoorde nu al dat die groot zijn, vies smaken en dan ook nog eens stinken. Nou dat is wel iets om naar uit te kijken toch?

Aangeraden wordt om nu al de regelmaat van 6-8 x p.d. eten in je voedingspatroon in te passen, net zoals rustiger eten en beter kauwen.

Wat zijn de richtlijnen wat je qua voeding tot je mag/kunt nemen na operatie (haalbaar door opbouw over langere tijd): eerst niets - dan vloeibaar - uiteindelijk per dag ca. 500 ml aan melkproducten - vlees/vis 75 gr - aardappelen 1-2 (ter grootte van een kippenei) - groenten 2 opscheplepels - 2 stuks fruit - brood 2 - halvarine en 1 eetl bakproduct - 1,5 ltr vocht - 1 plakje beleg per boterham en kaas mag gewoon volvet zijn. Yes!

Huiswerk: het bijhouden van een eetdagboek

In het 3e uur kwam de nurse practitioner.

Wat is (morbide)obesitas? Dan heb je een ziekmakend overgewicht van BMI > 40. Hoe komt dit nu o.a.: veel eten - weinig bewegen - genetische aanleg - aanbod - medicijngebruik waardoor je hormoonspiegel anders wordt etc. Wanneer je (te)zwaar bent is je opname via de dunne darmwand veel groter. Waarom komt iemand die 2 gebakjes eet niet aan en iemand die slechts ruikt aan die gebakjes al 2 kilo groeit??

Wat is het mogelijke gevolg van obesitas: Diabetes, hoge bloeddruk, hart- en vaatziekten, gewrichtsklachten, migraine, slaapapnoe etc. etc.

Daarna geeft ze ons nogmaals een duidelijke uitleg over wat er gaat gebeuren met de operatie van een sleeve (zoals bij mij) en de BGP (Bariatrische Gastric Bypass). Kort door de bocht gezegd, blijft bij een sleeve nagenoeg alles in tact en op z'n plaats, behalve dan dat er een heel groot deel van de maag verwijderd wordt en bij de BGP blijft de maag in tact en wordt de darm verlegd en rechtstreeks aan de slokdarm gekoppeld. (Hopelijk heb ik het zo goed verwoord??) Heel technisch allemaal.

Volgende keer zullen we het hebben over de anaesthesie en het boekje wat we daarover hebben gekregen.

Zo eindigd vandaag weer een stukje van de voorbereidende reis.

XX

De kop is eraf

Lief Blogboek,

Vannacht beter geslapen, niet echt wakker geworden om mijn gezicht weer op te frissen etc. Met zo'n masker op je gezicht in deze warmte is niet al te prettig kan ik je zeggen. Maar goed we hebben het grote apparaat tijdelijk naar beneden verhuisd, in de woonkamer is het in ieder geval koeler als op de zolder en dat scheelt wel. Ik had eigenlijk verwacht wel een beetje nerveus te zullen zijn voor de 1e bijeenkomst, maar dat was niet zo. Wel was ik reuze benieuwd en nieuwsgierig hoe het allemaal zou gaan en bij wie ik in een groep zou komen.

Vanmorgen rond 07:00 uur opgestaan en tegen 08:00 uur vertrokken naar Leidschendam/Den Haag. Geen file rijden nu i.v.m. vakantietijd, dat is wel zo prettig en ik kom ook graag altijd op tijd op een afspraak.

Bij binnenkomst zaten er wel al een aantal mensen, maar dat bleek een andere groep te zijn en van lieverlee druppelden ook de rest binnen, nog steeds zonder te weten wie er in dezelfde groep zouden zitten. Iedereen kijkt een beetje de kat uit de boom en vraagt wel hier of daar: ben jij ook hier voor het eerst? Om 09:00 werden we verzocht om in een bepaalde ruimte plaats te nemen en daar stonden alle naamborden klaar met een map van de NOK (Nederlandse Obesitas Kliniek) erbij. En uiteraard was het dan ook de bedoeling dat je even je naam opzocht en op die plek ging zitten.

We werden welkom geheten door een van de dietistes en zij zal ons dan ook, behalve bijv met vakantie, ziekte o.i.d., begeleiden.

Om redenen van privacy en geheimhouding zal ik hier wel zoveel mogelijk beschrijven wat er gebeurt, maar uiteraard zal ik geen namen noemen, foto's plaatsen etc.

Het bleek al gauw dat onze groep bestaat uit 9 vrouwen en 1 man. 1 van de vrouwen was nog met vakantie. Afspraak is dat je max. 10 minuten te laat mag zijn voor een sessie en als je nog later komt dan moet je wachten tot de eerstvolgende pauze die ongeveer een uur later zal zijn, mocht je eerder weg moeten dan de geplande eindtijd van 12:40 uur, ga je dus niet bijv. om 12:15 uur weg, maar mag je gewoon het hele uur niet volgen, dit alles om rust in de groep te bewaren. We hebben ook een 'contract' getekend waarin staat wat je van de NOK mag verwachten dat ze je zullen opereren, dat dit vergoed zal worden door de verzekering, hoe de fases zijn opgesteld, wat hun plichten zijn i.v.m. protocollen etc en wat ze van jou mogen verwachten zoals het opvolgen van instructies, schema aanhouden, wanneer je in het voortraject 2 of meer sessies verzuimt dat de operatie dan niet doorgaat of wordt uitgesteld, als je in het totale traject om welke reden dan ook, 4 of meer keer verzuimt dat je dan een boete van € 200 moet betalen. Je kunt dus niet zomaar denken, ik laat me wel opereren, maar doe verder nergens aan mee. Dat mag uiteraard wel, maar dan moet je niet bij het NOK zijn, zij doen het met begeleiding en anders niet.

In de voorstelronde is gebleken dat er een verschil in leeftijd is lopend van de jongste van 21 jr tot de 'oudste' van 54 jr. Varierend van huisvrouw met kinderen tot alleenstaand, oma etc. van allerlei pluimage. We moesten ons zelf voorstellen door je naam te zeggen, je leeftijd (ik heb me zelfs vergist en gaf aan dat ik 52 jr ben, daar kwam ik vanmiddag terwijl ik op bezoek was bij een oom ineens achter, hoezo blond?), je eventuele beroep, verliefd, verloofd, getrouwd, bloedjes van kinderen, waarom je daar bent en benoem 2 eigenschappen van jezelf. Nou daar ga ik dus altijd de mist in, zeg maar eens 2 goede eigenschappen van jezelf, slechte weet ik er genoeg.

Ondanks dat je elkaar nog maar 1 uur gezien had leek er toch al een soort band te ontstaan, hoeft niet perse vriendschap te zijn, maar wel saamhorigheid en herkenning. Het is wel een beetje zoals John en ik natuurlijk samen het adoptietraject hebben doorlopen, waar je ook wel stevig voor in je schoenen moet staan ook daar was het zeer prettig om met gelijkgestemde te praten en te delen, hoe goedbedoeld en fijn ook de gesprekken waren met anderen. Maar soms is het nu eenmaal zo dat je zelf eerst maar eens in bepaalde schoenen moet staan om het echt te weten en te ervaren. Dat is zeker niet verkeerd bedoeld naar alle lieve familie, vrienden en anderen, maar het voelt wel zo. Het is soms te gemakkelijk om er licht over te denken.

Onze groep heeft een nummer gekregen en een mentor, maar niets wat je bespreekt met iemand van het behandelteam blijft 'geheim' alles wordt in het team besproken zodat iedereen er van af weet. Wil je dat niet? Vertel het dan ook niet. Echte verhalen zijn nu nog niet aan de orde geweest, maar daarvoor moet je eerst natuurlijk wat verder zijn en elkaar een beetje beter leren kennen. Na de voorstelronde hadden we een pauze van 20 minuten en in die tijd neemt het behandelteam ook alles wat er in de simultaan gelopen groepen is gezegd en gedaan met elkaar door. Na de pauze kwam een psycholoog in de groep en hebben we administratieve zaken doorgenomen zoals het contract, uitleg van alle fases zal ik zo benoemen en uiteindelijk met elkaar criteria opgesteld over wat we met elkaar belangrijk vinden binnen de groep, zoals: eerlijkheid en openheid; geheimhouding; luisteren naar elkaar; het recht om nee te zeggen; elkaar steunen; gezelligheid; confronteren en feedback geven met respect naar elkaar; begrip tonen en dat verschillen van mening mag, we hebben tenslotte ook allemaal een eigen karakter.

We zijn nu bezig met fase 1 de voorbereiding. Deze bestaat uit vandaag dus kennismaking, uitleg, weer allerlei vragenlijsten op de computer en meten en wegen. Bij het meten, meten ze dan je omvang, vandaag 4 cm minder en 5 kilo lichter dan de vorige keer dat dit gedaan werd. Dit wordt trouwens maar 6x gedaan gedurende het gehele traject tussen nu en eind december 2014. Het moet geen obsessie worden. Volgende week is er geen sessie i.v.m. vakantietijd ofzo en de week daarop dan weer wel, maar dan voor 1x in de middag en dan zullen we het hebben over kennisoverdracht met een nurse practitioner, dietiste en psycholoog. Dan iedere week een sessie met de volgende onderwerpen: Inzicht, Persoonlijke situatie, Bewustwording/VIP sessie, Gedrag veranderen, Leven na de operatie en dan vrij tot 30 oktober en dat is dan ook de periode (als het goed is) waarin onze groep geopereerd zal worden.

Een VIP sessie houdt in dat ik gewoon in mijn eigen groep zit en dat ieder lid van mijn groep 1 of max 2 personen VIP's mee mag nemen die dan in een aparte groep met familie, vrienden etc. zitten en een uur lang uitleg gaan krijgen over alle veranderingen, want zoals al eerder gezegd, er veranderd niet alleen voor mij heel veel, maar ook mijn omgeving moet mee veranderen of het in ieder geval accepteren dat ik zal veranderen.

Dan hebben we ook nog toegang tot een speciale site van de NOK waarbij we met elkaar kunnen chatten en opdrachten op krijgen etc.

Dit is het wel z'n beetje voor vandaag, in korte tijd veel informatie en indrukken opgedaan, maar een goed gevoel erover.

Mochten jullie vragen hebben, stel ze dan gerust, als het kan zal ik ze beantwoorden of wellicht in een later stadium uitleggen wanneer we daar aan toe zijn.

Veel liefs